we zijn levende lijven en willende geesten

wij zijn beiden aan te raken en verliezen tijd

met iedere herinnering die wordt geclassificeerd en later hervormd

maar in dit lastig gegeven zijn we samen vriend

jij kijkt naar mij met je blauwe ogen

en ik begrijp

dat er niet zoiets bestaat als baas en hond

ik kom tot leven in de tussentijd

rook die opgaat in de zon

een sirene die vervlochten en verdwaald raakt

in het lied van een merel

het dansende licht op PVC

ongewild verbonden

zijn we even één enkel bestaan

ik kijk achterom en zie

mijn gezicht zichzelf vermenigvuldigen doorheen de tijd

je zoekt mij in de tussenruimten

ik ben gevlochten in mijn oneindige sprong