Ik verstrengel mezelf in jouw woorden
En nog meer in de taal die je bracht zonder woorden
Jouw handen rusten nog steeds rondom mijn schouders
Maar nu en voor telkens weer in de vorm van zonnestralen

Ik voel jouw lach kriebelen in mijn nek
Wanneer je de zon laat vergezellen door dikke regendruppels
Jouw gevoel voor humor blijft krachtiger dan jouw verdwijnen
Maar dat wisten we al

Je vraagt me om te leven
Om te zien wat jou niet gegeven was
En als het kan, om het zelfs te omarmen

Hoe zelfs in jouw sterven de ruwste levenskracht verscholen zat

Rust maar nu
Ik neem het wel over van hier
We nemen het allen over van hier

Verdwijnen zal je niet
Maar je mag wel gaan

mijn tranen vochten hun weg naar buiten

voordien dwalend in het niets

verscholen in verbitterde dromen

vermomd als ruwe zwaartekracht

en felle klauwen

vandaag behoedzaam neergedaald

uitgeput loslatend

in haar warme handen

Haar handen roerden dieper dan ik zelf kon reiken. Ik wist niet meer hoe ik moest ademhalen, toen ze liefdevol mijn keel toesnoerde en iedere cel in mijn lijf langzaamaan in beslag begon nemen. Ik heb haar zelf binnengelaten en wilde haar nooit meer laten gaan. Als een boom die ondersteund wordt door zijn moordenaar in de vorm van prachtig klimop, wilde ik niet voelen hoe ik ineen zou storten wanneer ze haar greep zou lossen.

(soms is een dun pad genoeg en moet je gehavend vooruit)

je huist in mij

ik adem je in

en laat je dwalen

doorheen de zeeën in mij

/

ik geef je een thuis,

zo breng je mij ook thuis

/

er zijn enkel jouw handen

ze mogen roeren

/

ik geef me over

laat me dragen

/

je bent de vriendelijkste parasiet

die ik ooit heb ontmoet

het leven ontplooit zich niet erin

maar aan de rand

de rand van het zijn

waar het al dagen ongewassen is

en je teveel koffie drinkt

(al was het maar opdat het zou lijken alsof je nog een mens bent die exact dat kan:

koffie drinken )

de muziek maakt je nerveus maar je vingers bewegen zo vluchtig

dat je de kracht niet meer hebt om de stilte op te zoeken

de stilte zou toch niet komen en dat weet je

hier ontplooit het leven zich

in niets meer dan een komma

waar het ervoor en het erna minder zeggend is

dan die gloeiende komma

het leven nestelt zich als klimop

ooit ben ik kleurrijk geweest

nu ben ik genuanceerd maar ook een beetje gestorven

soms zie ik in het lichtspel van de regen

mijn oude zelf en glimlach

om wat nooit echt helemaal verdwijnen zal

jouw vingers omcirkelen mij in een wolk

ze nemen mij gewichtloos mee

doorheen de dagen die nu van jou zijn

(de tijd kon bij mij niet langer vooruit,

wist zich geen raad met mij)

/

ik laat jouw vingertoppen bewegen

over mijn slaap en mijn wangen

alsof die vingers van jou nog het enige werkelijke zijn

ze verdoven mij

dragen mij

/

en ik laat het gebeuren