het leven ontplooit zich niet erin
maar aan de rand
de rand van het zijn
waar het al dagen ongewassen is
en je teveel koffie drinkt
(al was het maar opdat het zou lijken alsof je nog een mens bent die exact dat kan:
koffie drinken )
de muziek maakt je nerveus maar je vingers bewegen zo vluchtig
dat je de kracht niet meer hebt om de stilte op te zoeken
de stilte zou toch niet komen en dat weet je
hier ontplooit het leven zich
in niets meer dan een komma
waar het ervoor en het erna minder zeggend is
dan die gloeiende komma
het leven nestelt zich als klimop
wat verdwijnen zal 